آلتـــــــ∞ـــــــرو

از اشتیاق خود افسانه، و از بی اعتنایی من فاجعه نساز. 
هر دو دروغ هایی هستند که انسان برای بخشیدن شکوه به ضعفی که تاب دیدنش را ندارد، به خویشتن میگوید.
آن همه معنا که به نگاه من بخشیدی، چیزی جز معنایی که از تنهایی خودت قرض گرفته ای، نبود. 
مرا ندیدی، خودت در من تماشا کردی و از تماشای خویشتن به وجد آمدی.
و چه مضحک است انسانی که از بیم از دست دادن، تمام خویش را خرج اثبات دوست داشتنش میکند و سپس بر ویرانه های آن، نام زیبای وفاداری میگذارد.
آرام باش. هیچ چیز میان ما آنقدر مقدس نبوده و هیچ احساسی آنقدر راستین نیست که محتاج زانو زدن دیگری باشد.

"سین"