آلتـــــــ∞ـــــــرو

خطرناک‌تر از نومیدی، خو گرفتن به آن است.

-آلبر‌کامو

چرا؟ ناامیدی ممکنه انسانو موقتا از پا بندازه.

اما عادت بهش، نیروی اعتراض، تلاش و رویا رو به آرومی می‌کُشه.

اون وقته که نه تنها چیزیو از دست داده به غیر زمانش، بلکه حتی فراموش هم کرده چی بهش گذشته و باید برای برگشتن روشنایی بجنگنه.

حکایت مردم ماس. بالاتر از سیاهی رنگی نیست؟ جانم، هست.

شما هی بدبختی اضافه کن به مردم. اگه اون شکستن اتفاق نیوفته، ادامه میدن و با بدبختی های قبلی + ۱ زندگی میکنن.