آلتـــــــ∞ـــــــرو

بعد از "یه ماه و چند روز" جوری از اینکه تونستم وارد اکانتم بشم احساس خوشحالی کردم که انگار یه قرن یه معمایی با جایزه گنج وجود داشته و من تونستم پیداش کنم.
اگرچه بدون اکانت هم اینجا سرک میکشیدم و هنوز بیخیال این مکان امن نشده بودم.
داشتم به این فکر میکردم که اخرین باری که این موضوع “افراد جدید بلاگیکس” رو زیر نظر داشتم، دی ماه بود.
نت قطع بود و دوباره از تلگرام پناه اورده بودم اینجا.
اون تایم احساس میکردم کلی بچه سال ریخته اینجا و همش صحبت از دعواهای دو تا اکیپ وبای مختلف وجود داشت.
اما این مدته که دوباره بخاطر جنگ و البته طولانی شدنش خیلیا دیگه از بلاگفا و بلاگ اسکای هم رو برگردوندن و اومدن اینجا، محتوای پستا جذبم کرد و برای اولین بار از گشتن توی “گشت و گذار” پشیمون نشدم.
به هرحال، داشتم احساس خفگی میکردم از اینکه در به در به مغزم فشار میاوردم که رمز اکانتم رو یجوری از اون ته مها یاداوری کنه، ولی نمیشد که نمیشد.
خیلی وقته ننوشتم. حتی فیزیکی.
شاید کلا ادرس رو تغییر بدم و آساره، دیگه آساره باقی نمونه:)
نهایت کساییو از دست میدم که با ادرس وب منو داشتن.
اینجا یه تمیز کاری درست حسابی میخواد ولی طول میکشه. باید یه سری پستا رو هم حذف کنم.

اعصابم بدجور خورد شد دیدم کل چیزایی که اپلودشون کرده بودم و وابسته به سایت اپلود کن بوده، پریده. باید دوباره اپلود کنم. حتی قالب و بک گراند وبم پریده.

پس فعلا تا بهتر شدن وضعیت وب.