اولش همه اعصابشون خرد بود من ساکت بودم.

همه وقتی تصمیم گرفتن با وضعیت کسشر کنار بیان، نوبت من بود شروع کنم.

عاجزی، عصبانیت.

میزنم خودمو در و دیوار و با همچی دعوا دارم.

بعدشم میتمرگم زمین و فاز غم برمیدارم.

راه حل؟ بگیر بکپ کم تو چنگ احساسات باش.

برای امروز واقعا بسه. روز خیلی طولانی ای بود.

-هنوز نمی‌دونم؛ ولی احساس می‌کنم که اگر نگران نباشم، سرم کلاه رفته.

و من، غریق دریای خیالات مبهم  

در این ازدحام صدا، در این گذر سریع  

به گوش جان من آید سکوت یک عالم  

یکی به بند زر و سیم، یکی در آرزوی نام  

و من اسیر سوالی که می‌برد مرا کم‌کم  

چه بود سر بقا در این جهان فانی؟  

چه مانده از من و تو، جز غبار در خاطرم؟  

میان غوغای مردم که می‌دوند به هر سو  

به جستجوی چه هستند؟ به کدام  ماتم؟  

به روی موج زمان چون قایقی بی‌لنگر  

به فکر رفتن خویشم نه حال و نی آن دم  

چه گویم از دل خسته که در سکوت خویش  

به فکر غرق شدن شد، در این بحر اعظم  

-آیدا

« کسی که مذهبی است به فلسفه دست نمی‌یابد، چرا که اصلاً به آن احتیاجی ندارد و کسی هم که در واقع اهل فلسفه است، مذهبی نمی‌شود، چرا که چنین کسی بی‌عنان پیش می‌رود، خطرناک، ولی آزادانه! »
-آرتور شوپنهاور، اثر والتر آبندروت